Waarom wegwerpbesteksets het moeilijkste item zijn om plasticvrij te worden

Het probleem is niet het materiaal, het is de taak die het materiaal moet vervullen

Een horecaondernemer kan elk kopje, deksel en rietje op een buffetlijn omruilen voor een plasticvrije versie zonder de manier te veranderen waarop een enkele maaltijd wordt genuttigd. Verwissel de vork en de maaltijd zelf staat op het spel. Een lepel moet zijn vorm behouden door een kom hete soep heen. Een mes moet een kipfilet doorsnijden zonder hem dubbel te vouwen. Bekers en containers moeten meestal stil blijven staan. Bestek moet presteren onder belasting, elke keer weer , of het faalt in de enige taak waarvoor het bestaat.

Die mechanische vraag is de reden dat besteksets zich aan de moeilijke kant van het plasticvrije spectrum bevinden. Materialen die na gebruik gemakkelijk afbreken, zijn vaak zachter als ze nog in gebruik zijn, en vroege gebruiksvoorwerpen van plantaardige vezels kregen de reputatie dat ze verbogen of verdraaiden op het moment dat ze echte weerstand ondervonden. Het heeft meer tijd gekost om stijfheid en biologische afbreekbaarheid in hetzelfde object te krijgen, tegen een prijs die nog steeds werkt voor de foodservice, dan bij bijna elk ander item voor eenmalig gebruik.

Een kit bestaat uit verschillende producten die doen alsof ze één zijn

Een vork, een mes, een lepel, een servet en het zakje dat ze bij elkaar houdt, komen zelden voort uit één materiële beslissing. Een bestekset bestaat uit verschillende producten die in één eenheid zijn gebundeld en elk product heeft zijn eigen plasticvrije status, onafhankelijk van de andere.

Composteerbaarheidsnormen behandelen die bundeling letterlijk. Onder de EN 13432 testcriteria voor desintegratie en biologische afbraak wordt een verpakkingsartikel dat uit meerdere componenten bestaat alleen als composteerbaar beschouwd als elk van die componenten op zichzelf aan de criteria voldoet; een coating op één stuk, of een plastic venster in een papieren zakje, is voldoende om de hele set te diskwalificeren. Voor een product dat uit één materiaal bestaat, is die rekenkunde eenvoudig. Voor een set betekent dit dat de vork, de lepel, het mes en de drager allemaal samen de lat moeten ruimen, niet alleen het keukengerei dat mensen als eerste opmerken.

Twee werkpaden: hout en PLA

In de praktijk voldoen twee materiaalbenaderingen aan de sterkte-eis zonder terug te vallen op plastic op aardoliebasis.

Berkenhouten besteksets zonder coating of toegevoegde was zijn één pad. Het hout is uit één stuk gesneden en gevormd zonder dat er daarna iets op het oppervlak is aangebracht. Het hout heeft een zuivere rand en is bestand tegen kromtrekken onder druk. En omdat er geen aparte coatinglaag is, is er niets extra's om de claim later te diskwalificeren.

Verdikte, voedselveilige PLA-besteksets zijn de andere. Gemaakt van maïszetmeel in plaats van aardolie, kan PLA worden gegoten met voldoende wanddikte om stijfheid te behouden door snijden en scheppen, terwijl het composteerbaar en veilig blijft voor direct contact met voedsel. De wisselwerking heeft minder te maken met prestaties dan met de infrastructuur voor verwijdering: PLA heeft nog steeds dezelfde industriële composteringsomstandigheden nodig als elk EN 13432-gecertificeerd materiaal, dus het past het beste daar waar dat einde-levensduurpad al bestaat.

Geen van beide materialen gedraagt ​​zich precies zoals het plastic dat het vervangt, dus het ontwerp van het gebruiksvoorwerp werkt om dat verschil heen in plaats van ertegen: afgeronde, gepolijste stukken die hetzelfde product doorstaan ​​als een plastic versie, zonder het plastic zelf te lenen.

De samenstelling van de kit voegt nog een variabele toe bovenop de materiaalkeuze. Een driedelige set dekt de basis van een snelle maaltijd, terwijl een vijfdelige set met een servet en een roerstokje geschikt is voor een grotere cateringbestelling. Omdat het keukengerei, de drager en eventuele branding worden gemonteerd voordat de kit wordt verzonden, kunnen het aantal stuks en een logo in reliëf op het zakje worden aangepast zonder de materiaalkeuze aan te raken die het geheel plasticvrij houdt.

De drager is net zo belangrijk als de vork

Het keukengerei krijgt de meeste aandacht, maar het zakje waarin ze worden geleverd, doet ook echt werk. Een bestekset die bestemd is om mee te nemen, moet contact met heet, olieachtig voedsel overleven zonder er doorheen te lekken. Daarom is een kraftpapieren drager met een PE-gelamineerde binnenkant gebruikelijk: deze is bestand tegen olie en vocht bij temperaturen tot 248 ° F.

Die laminering is precies het soort onderdeel dat EN 13432 markeert. Een dunne plastic film, zelfs zo klein, verandert wat de voltooide kit mag claimen. Combineer een composteerbaar keukengerei met een drager die is ontworpen volgens dezelfde composteerbare of plasticvrije standaard , in plaats van het zakje als een bijzaak te beschouwen, zorgt ervoor dat de plasticvrije claim intact blijft, van de vork tot de verpakking eromheen.

Certificering is de enige manier om dit te bewijzen

Niets van dit alles kan worden geverifieerd door naar een vork te kijken. Of een kit echt plasticvrij is, waar het hout of het maïszetmeel vandaan komt, en of het eindproduct daadwerkelijk voldoet aan de drempelwaarden voor desintegratie en biologische afbraak, hangt af van papierwerk, niet van schijn.

Dat is waarom FSC-, EUDR- en PEFC-inkoopvereisten voor de inkoop van cateringbenodigdheden zijn, naast kwaliteits- en milieumanagementsystemen zoals ISO 9001 en ISO 14001, belangrijker voor besteksets dan voor de meeste verpakkingscategorieën. Een koper die een kit evalueert, controleert niet één materiële beslissing; ze controleren tegelijkertijd een bosbron, een gietproces, een lamineerlaag en een toeleveringsketen.

Voor een categorie met zoveel bewegende delen is die documentatie geen bureaucratie. Het is het enige mechanisme dat ervoor zorgt dat een plasticvrije claim op een bestekset betekent wat er staat, van de punt van de vork tot de naad van de bestekset. het zakje waarin het wordt verzonden .